محمد معروف بابن العودى كه از خواص شاگردان شهيد بوده و كتابى در احوال شهيد نوشته و او را بغية المريد ناميده ديگر سيد نور الدين عبد الحميد كركى ديگر - ملا محمود گيلانى ديگر - شيخ محى الدين ميسى ديگر - شيخ تاج الدين جزائرى . اخلاق و سلوك روش و رفتار مرحوم شهيد يعنى سرچشمه كمال و اوصاف بيش از آنست كه ما به بعضى از آنها اشاره كنيم تنها به چند جملهء كه از رسالهء بغية المريد فوق الذكر نقل شده اكتفا مىشود مينويسد سال اولى كه خدمت شهيد رسيدم و براى درك فيوضات نائل گرديدم ، مشاهده ميكردم كه شبانگاه شهيد به بيان ميرفت ، و براى مصرف سوخت منزل خود هيمه و هيزم ميآورد و نماز صبح را در مسجد ميگذارد پس از آن بمسند تدريس جلوس ميكرد ، و دهان كه بتدريس و بحث ميگشود مانند درياى بيكرانى بود ، و مباحثى را تذكر ميداد كه اوائل و اواخر دانشمندان از آنها غفلت داشتند و پيوسته در مصالح و مهمات مردم ميكوشيد و سفره احسانش گشاده و از واردين با كمال احترام پذيرائى ميكرد و در عين حالى كه بيشتر اوقات ببند خوف و ترسى كه موجب اتلاف نفسش بود و هماره در پرده خفا بسر ميبرده گرفتار گرديده از اين موضوع صرف نظر نكرده و با آغوشى باز استقبال مينمود . غرائب احوال و سبب شهادت به طورىكه از مرحوم شيخ بهائى نقل شده كه پدر بزرگوارم در يكى از بامدادان كه بحضور شهيد شرفيابى حاصل كرده وى را در درياى انديشه فرورفته ديد علتش را بازخواست نموده ؛ فرمود چنين گمان ميكنم كه من ثانى شهيدين باشم ، و هم گفته‌اند كه شهيد در خواب ديد مرحوم سيد مرتضى علم الهدى مجلس ضيافتى تشكيل داده و همهء علماء اماميه